Manşet
#ÖzgeCanAslan Şiiri
GURBET ELDE AĞLAMA GÖZLERİM
~Kızın, Anneye babaya seslenişi ~
“Bir ateş olup yaksa da gidişimiz
Ölüm toplasa da karanfilleri”
Gurbet elde, aşk yolunda Firdevs muştusu
Cennet arar iken şahadete düş olduk
Güzelliğimiz elif elif yükseliyor semaya
Görmeden üşüdüğüm sonbahar rüzgârları
Sararan ölümün, büyüğü sarınca servileri
İnce dallarından anneler babalar dökülür
Geride kalmamış sizinle yaşananlar
An be an sizinleyim, burada yanı başınızda
Duyuyor musunuz?
~Babanın, Kızına seslenişi ~
Aralanmıyor göz kapaklarım hasretinden
Rengi uçmuş gitmiş benzimin
Kuşburnu tüten tüm hayallerim sensiz
Yaşlı gözlerim sana avuç açıyor
Gerçek mi serap mı, hayalin ötede
Boşluğu kucaklıyor, açılıp kapanıyor kollarım
Bir eski Anadolu türküsü çalarken
Buğu buğu olmuş gözler, yorgun
Hüzün yakışıyor, ebetlik düşüncelerle bekleşirken
Acılardan arta kalan insanlık bedenimde
Artık yorgun
İhtiyar bedenim, ölmeden bir bahar yaşayacak mı? Bilmem
Cemre beklentim ne suya, ne toprağa nede havaya
Gönlümün gülü! Gidişin cemreyi bekletecek mi? Onu da bilmem
Gönülleri ıslatacak yağmurdan bahset bana
Yazıyorum sana; senden haber yok
Ne soruya ne de cevaplara
Tahammül edip mühlet sınırlarını aşınca
Hakikat gamzeden katreler ayazda döküldü birer birer
Özgecan’nın melek gelinliğinde sümeyralar şehit olurken
Hüznünde, isyan dehlizinde; ne amir ne de emir kesilen…
Muammer bir kul yetim anan, öksüz baban
Uykusuz gecelerde bana vakit yetmiyor
Apansız gidişinin ardından kaç zamandır uyumuyorum,
Vurgun yenilen rahat döşekte batıyor
Dudaklarda senin türkün ‘’gurbet elde ağlama gözlerim’’
Hasretin, hasretin ana kucağında ayrılan çocuk misali
Demir olsa erirdi toprak olduk dayandık
Ah ciğerparem!
-Hakkı AYTAÇ-
Vefa Konulu Şiir Yarışması Sonuçlandı
Başkent Şairler Platformunca düzenlenen ve 30.11.2014 tarihinde sona eren "Vefa" konulu ŞİİR YARIŞMASI'nda mansiyon ödülü alan şiirimHayal Bilgisi - 15 / 2015
İÇERLEMELER
I
Sana
seslendim beni görmeye
gelsen olmaz mı?
Varsın
çiçeği burnunda dünyada kalmasın sevincimiz
Kâğıt
mendilden bir kuş yap uçmasa bile Tamara
Varsın
hayatın akışı istediğimiz yere götürmesin
Ölünce
cennete salıncaklı sandalyeyle gidelim
Alıp
başını gitti güneş tanrısı uykusuz bir baykuş gibi
Gözlerimdeki
camları indirdiğimden beri yollar pek puslu
Bana
boncuktan bir kuş yap pencereme konmasa bile Tamara
Karanlık
koridorlarda basamakları saydım durdum
Ne
öne taşıdı ne geride bıraktı sevdiğine veda eden adımlar
Sadece
biraz huzur isteyen adımlar şehrin sokaklarında kaldılar
II
Sana
seslendim beni görmeye
gelsen olmaz mı?
Sen
gelirsin diye tüm kalemlerin ucunu açık bıraktım
Hissedilince
gelmeyişin alfabeler kapımı aşındırıyor
Hiç
borcu bitmez dizelerimin biliyorsun
Kâğıt
mendile bir Mihriban yaz aşk kâğıda yazılmasa da Tamara
Varsın
alfabeler düşman kalsın bana
İçimden
dedim sensiz olacaksa…
Hayatın
geri kalanını önizleme yapsam
Hangisi
gerçek senin gidişin mi? Yoksa ölüm mü?
Sana
seslendim bizimkisi gözünü kırpmadan bekçilik
Nedir
gecenin koynunda huşu merasimini bekleyen
Kuşlar
mıdır terk edilmiş bir şehrin dinleyeni
Nedir
yalnızlık bize mi kaldı bu acımtırak ayrılık
III
Kâğıt
mendilden bir gemi yap sesiz sessiz batsa da Tamara
Alnımın
ortasında çıkan karabataklar
Mırıldanmalarımı
çamurdan muskalara sarıp
Kayboluyorlar,
bir harften bile bahsetmeyen gözlerinde
Sana
kıyısı olmalı bazı yalnızlıkların,
illâ ki çocukluğun
Yaprakları
döken bir ezan sesiyle sesleniyorum sana
“SENİ” görmeye gelsem olmaz mı?
Hakkı AYTAÇ
Kızıma Mektuplar
Mektuplar, insanlık tarafından kullanıldıktan sonra güncel argümanlarıyla değiştirilip, dönmemek üzere iadesiz posta katarlarına yüklendi. Samimi duyguların ifade edildiği beyaz kâğıt parşömenler ellerimizden kayıp gitti. A-Z ye tuş sesleri, duyguların anlık değiştiği renkli ekranlara hapsetti insanları. Oysa biz özlem dolu, hasret yüklü, sevgi kokulu ve şefkat titrekli duyguları kaleme almak için saatlerce düşünüp, bembeyaz sayfanın önünde kalakalırdık. Yazdığımız mektuplar gerçek adres olan alıcının kalbinde karşılık buluyordu. Tüm içtenliğin gösterilmeye çalışıldığı kelime kelime kaleme alınan satırlar, okunmadan önce koklanıp bağra basılır; gözyaşlarıyla açılırdı. Dijital dünyamızda bugün insanın kendisini özel hissettirecek mektubun karşılığı yok. Günümüz sosyal medyasında yaşanmadan söylenen sözlerin takipçilerin kalbinde makes bulmadığı da aşikârdır.
Edebi kaygı taşımadan 2013 yılının soğuk kışla odalarından gelip içlerimizi ısıtacak; bir askerin küçük mektupları. Marla’ya Mektuplar yazarının dediği gibi ‘’insanların samimiyet kokan cümlelere de ihtiyacı var.’’ Şahitsiz vakitlerde kaleme alınan bu satırlarda, bir babanın kızına duyduğu hasretin soluklarını hissedeceksiniz. Bu mektuplarda Elif Şafak’ın kahramanlarının peşine takılacak bazen de Nazan Bekiroğlu’nun Nar ağacının altında bulacaksınız kendinizi, belki bazen de Vincevt Van Gogh resimlerinden izler bulacaksınız.
Ve böyle başlıyordu bir istiklal Harbi Mektubu ‘’Seher’im, seher vakti bülbüllerin nağmeleriyle mütelezziz olan ruhum birden seni arzuladı.’’ Şimdi ise ‘’Seher’’ isimli bir kız çocuğuna yazılarak devam ediyordu mektuplar.
Siz yeni uyanan seherde mektup yazmaya ne dersiniz?
Yazmak -2
Güneyli esmer çocuk şeytanın bacağını kırdı. İyi mi yaptım! Kötü mü yaptım! Bilmiyorum? Boğulacak gibi oluyorum, ancak yazınca rahatlamaya başlıyor, nefes aldığımı hissediyorum.. Ne duymak istiyorum ne de görmek.
Ölüm dehlizine adım atmadı yazanlar, gözünü kapatıp koşmaya başladı. Evet, bu sokaktakilerin ilk hastalığı baş gösteriyor yolcularda. Kendini beğenen fırtına misali kasıp kavuruyor etrafı, kendi sesinden başka bir şey duymuyor bu sokağın sakinleri. Eleştiren var mı acaba, varsa bile kulağım duymasın da yeter diyor. Korkuyor… Okuma meydanından yazma sokağına girmişti, ama burası niye bu kadar kalabalıktı. Başlamadan yorulanlar, engelleri aşamayanlar, tembeller, erteleyenler, yolun sonunda düşüp kalanlar canlı cenazelere örnekti. Böyle bilmiyordum yazarları, hani kalemlerine âşıktı bunlar. Buradakiler kalemsiz yazmaya başlamış. Ellerinde bir alet pıt pıt diye sesler ve ardında hemen haykırışlar. Kulağımı tırmalayan bu sesler, arabesk cümleler, sayısını unuttuğum tekrarlar hala daha niye söylenir. Metal kutuların mesaj bölümlerinde kalarak kurtulmayı bekleyen solan yeşilliklere örnekler: Aşk, ölüm, gurbet, vatan, İstanbul, doğruluk, cesaret ve özgürlük. Kalemi olmayan bu yazılmış sokağı karalamayı çok istedim. Kim bunlar yoksa ben de bunlardan biri miyim? Yok mu yardım edecek! Yazmak ilahi kaynaklar gibi kutsalken, neden herkes yazıyor. Doğru anlıyorum her genç yazmıştır, ama yazar olmak bambaşka bir olaydı. Bu kadar basit mi yazıldı? Eğer öyleyse neden sadece dört kitap var. Demek çok değerli yazabilmek.
Koşmaya devam ediyorum, mekân ve zaman üstü bir yerde nefesim kesildi. Oturup kaldılar işte sesi kesilmeyen, ama kendiliğinden kısılacak olan soğan kokan diyalektik bücürleri geride bırakmıştım. Kalemine âşık büyük isimler ortalıkta, çok ıssız bu yerler ve alabildiğine tenha, benim gibi şaşkınlar da çok değil. Tabelada bir cümle sözün giydirildiği sokak… Ruhunun derinliklerini sözlerle süsleyip, uğraşıp didinmeye devam eden devasa kametleri izliyorum.
Evet, evet yanlış görmedim oturan biri, o da kim yüzünü duvara dönmüş. Ölümün kıskacında gençken ihtiyarlığı solukluyor, belki de çok korkuyor. “Delikanlı” diyor:
Yaş otuz beş yolun yarısı
Dante gibi ortasındayız ömrün
N’eylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak.
Taht misali o musalla taşında.
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum
Biri daha işte sırt üstü uzanmış yıldızları izleyip tek kelimelik sözlükler yazıyor. Nedir bu tek kelime: “Allah” diyor. Yanında ayakta bekliyorum, bana bir şey diyor musun? Cevap beklentisiz ve asırlar evvelinden ‘’gölge etme başka ihsan istemem’’. Yürüdükçe adımlar yavaşlıyor, her cümlesine değil her harfine vuruluyorum. Şu garip kılıklı derviş midir nedir, ne kadar da derin bakıyor. Sanki burada değilmiş, çoktan ufuklara yelken açıp pervaz etmiş gibi, uzaktan biraz Epiktetos’u andırıyor. Acaba yakından Yunus Emre’ye mi benziyor? Mona Rosa nasıl yazılmış ki yazarını unutturuyor. Ama görmüyor çoğu insan, “Diriliş” ellerinde kuruyor. Ve ne güzel söylüyor:
Aşk cellâdından ne çıkar mademki yar vardır
Yoktan da vardan da ötede bir Var vardır
Hep suç bende değil beni yakıp yıkan bir nazar vardır
O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır
Sakın kader deme kaderin üstünde bir kader vardır
Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır
Gün batsa ne olur geceyi onaran bir mimar vardır
Yanmışsam külümden yapılan bir hisar vardır
Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır
Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır
Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır
Senden ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır
Sevgili
En sevgili
Ey sevgili
Çıplak duran mavi gözlü bir dev neden yırtıyor kâğıtları ve hep aynı beyti yazıyor. Açılsa da imansız buz gibi diyarlara, kendini emin sahile çıkaracak o yelkeni hep saklı tutuyor içinde; sen anlam veremesen de.
Bu imansız muhitte öyle yalnızsın ki sen
Bir teselli bulurdun kalbimi görebilsen
Ey bu caminin ruhu: Bize mucize göster
Mukaddes huzurunda el bağlamayan bu yer
Gönüllere su serpecek kalemler mürekkebini nur denizinden doldurup yazıyor. Yazdığını yaşıyor, yaşadığını yazıyor. Her satırı yedi kere yazıyor ve KORKMA deyince bir millet ayağa kalkıyor. Tüm şairler kana kana içiyor o kelime çeşmesinden, akan beyaz sakallar suyu büklüm büklüm buruyor. Büyük doğudan yükselen bu dava güneşlerinden ne de az var! Kandilsiz çıkıyorlar gökyüzüne. Biri daha var bunlar gibi garip, belki en garibi, ama kalemine âşık. Adi olsa da çöpten toplanan kâğıtlar, kalem kıvrılmaya başlayınca kim görür kiri pası. Çöplük zeminin görülmeyen koridorlarında Minyeden bir Abdullah çıkar.
Evet, son demde ümitsizlik peyda olur simurga giden kuşlar gibi. Daha uzunsa bu yol duralım… Biz, ne yapabiliriz ki? Yazılmış zaten yazılan fazlasıyla, ama sana derim: Ey oğul öyle demeseydi nurdan bir genç, yağmurun sesinde Efendimizi (sav) hiç dinleyemezdim.
Yağmur, duysam içimin göklerinden sesini
Yağarsın; taşlar bile yemyeşil filizlenir
Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım
Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım
Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım
Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım
Bahira’dan süzülen bir yaş da ben olsaydım
Son demde yine de tarif istersin. Yazmak mı? Ömürden kayıp giden kaybolan bir anın tekrar geriye getirilmesidir. Kâinatta zerre halinde olan insan ebediyete taliptir. Kalemini mürekkebe daldıranlar bunu dile getirmeye çabalayan ölmek istemeyen yazarlardır. Kalemi eline almak, silmek, tekrardan yazmak, sildiğini de silmek işte… Her yazdığını dönüp bir kere daha yırtıp çöpe atmak… Ve her beyaz sayfaya bir kere daha yenisini yazabilmek. Yazmak her dönemin karanlık yollarına, dönemeçlerine, kavislerine ve çukurlarına reflektör tutarak insanlığın yolunu aydınlatabilmek. Ne olur şu yazdıklarımdan daha büyük kametler, güneşler varken diyebilirsin. Sanat yapmayı bir kenara bırakıp insanlık için yoldaki küçük bir çukuru doldurabilir ya da yol gösteren bir levha olabilirsin. Zor da olsa yazanlar, geride kalıp gelemeyen insanların kendilerine yetişmesi için fren tutup benzeri olmayan bir dünya kurmaya çalışan güneş ülkesinin yiğitleridir. Meriç kıyısında bu ülkeyi kurmak için gözlerini kaybet, gerekirse en genç yaşında. Kolay değil elbette, çalış gök kubbenin altında serin servileri on yıl bekle. Kalemini sen açacak, sen yazacak, sen okuyacaksın. Aşığım tahta kalemime ve bekliyorum okuma sergisinden avucumuza kalan en müstesna kelimeleri …
Yazmak -1
Hava bugün çok soğuk, üstüne üstlük kuru ayazla birlikte etraf buz kesmişti. Yağan kar erimek için tüm yüreklerdeki ısıyı bile alıyordu. Öğrenciler, eller cepte hızlı adımlarla koşturuyorlar kapıya… Çantalar sırtta aksesuar gibi, içinde bir şeyler yok galiba… Öğretmen arkadaşlar kutsal kitap gibi ellerinde hazırlanmış tek kitapla, kendi de dahil olmak üzere okumayan okula eşlik etmek için adımlıyor. Bir dönem bitecek, roman okuyan birini henüz görmedim. Anlamıyorum! Ne de hissiz insanlar! Soğuk sadece elleri üşütüp saklamak için mi var? Sanki uçak irtifa kaybediyor gibi tüm ağırlıklar atılmış kitap tutacak kollardan. Korkma, seni sen yapacak üşüyen parmaklardır, ancak saklanan cepten çıkınca anlam bulacak. Saklama bırak çatlasın narin ellerin yazmak ve okumak için.
Bakan gözlerden anlaşılıyor, bu edebiyat hocası “İskender hoca” var ya, işte kafayı yemiş. Nasıl olacak bu adam? Yine doldurmuş kucağına tüm kütüphaneyi zor yürüyor. Üşümüyor, üşenmiyor mu bu adam yahu! Sen onu bilmezsin evini taşırken evden koca bir kamyon kitap çıkarmışlar. Kendi söylemişti, liseyi bitirdiğinde binden fazla kitap okumuş. Anlayacağın kitapla evli bu adam, yani nam-ı diyar Kitap hoca.
─ İyi dersler çocuklar, buyurun.
─ Hocam yine ne varsa toplayıp gelmişsiniz. Bir milyoncuya mı uğradınız?
─Yanlıyorsun evladım, tek tek seçtim bu nadide eserleri. Ama ne yapayım, yazının tüm yükünü çeken kelimeyi sözlükten aradım; baktım ki elimde sekiz tane kitap var. Gönlüm razı olmadı. Derdi çekilip fikirlerinize nakış nakış dokunacak kitapları evde bırakmayı istemedim. Sizinle okuyacağımız yazıyı anlamak için bunlar gerekli.
─ Hocam diyorsunuz ya Napolyon ne demiş: ‘’para para para’’ siz de ‘’yazın yazın yazın’’ diyorsunuz. Yazmak eline her kalem alanın yazacağı şey demek değildir herhalde.
─ Bak şimdi doğru söyledin! Suya yazı yazmak herkesin yaptığı şey, bir dalga gibi gelir, coşar, kaybolur ve zihinlerde yer etmez. Sayıları o kadar fazladır ki sayamazsın. Yağmuru gözyaşına benzeten milyon birinci kişisindir işte… Yazmak bu mu? Bir eserin önünde oturan ressam, heykeltıraş, müzisyen gibi emek verip ve çalışmaya başlamaktır asıl mesele. Keşke sen de gelsen (onuncu köy sakinleri) okurlar ve yazarlar çiftliğine: “Ne güzel bu sene bir can daha çoğalacağız” diye sevinirim. Çünkü hayat üfleyecek, güçlü kalemlerin diriltici soluklarına ihtiyaç var.
Gelin sizinle bir yolculuğa çıkalım. Meselenin aslı; zihinlerde kurgulanan fikirleri yazı iklimine indirebilmekte. Düşüncelere libas giydirilip değersizleşen heves çıplaklığından kurtarılmasıdır kelimenin hikâyesi. Bizden hayaller uzakta bulunan Adem ve Havva’nın yeryüzüne inişinde ilk gayreti çıplak bedenden kurtulmaya çalışmasıdır. Yeni başlayacağın yazma işinde, ete kemiğe bürünen harfleri de giydirmek gerekir ki anlam kazansın kelimeler. Hava karanlık, uzaktan görünür Onucu Köyün ışıkları. Adımını atsan ordasın, bak orda işte görünüyor. Herkesin yerini bildiği, ama gitmeye cesaret edemediği mekândır yazmak. Onuncu köyün sakinleri tutmuş kapıları izin vermiyor geçici heveslere; yazmaktan nasırlaşmış elleri ve okumaktan az gören gözleri şart koşuyor, parola soruyor bu sınır geçişine. Ama uzaktan seyre dalar çoğu insan, konuşur durur. Çıkacağı yolun meşakkatlerini bilmeden, yükünü almadan, işin realitesini araştırmayıp yola çıkanlar o kadar çok ki kelimeden mezarlık sanırsın her taraf.
Karar verdim demek kolay. Herkesin yaptığı şeyler bunlar, asıl olan yolun zorluğuna rağmen devam edebilmektir. Yazabilmek için Türkçeden ‘yeter’ ve ‘yorgunluk’ kelimelerini çıkartıp madenin isine ve karanlığa katlanan madenci gibi olmak gerekiyor. Mevlana’nın dediği gibi: ‘’Altın aramıyorum, altın olmaya müheyya gümüş arıyorum.’’ Aslında herkes bir şeyler yapacağım deyip hayaller ülkesinden sürekli su taşır durur. Baygın olduğunu bile bilmeden saf saf bu tenhalarda dolaşır. Asıl mesele, o gelecek suyun nasıl geleceği, nerden geçeceği, önünde hangi engellerin olduğudur. Acaba suyu kirletmiş mi göç eden kırlangıçlar, suyun içine benliği düşürüp yazının ruhunu yaralamış mı? Bir avuç suda boğulurken yardım istemeyi bilmiş mi? Bunun yanında su da güzel sözlerden anlıyor mu? Anlıyorsa onun şekilden şekle, renkten renge büründüğünü görecek göz var mı? Sorular elbette böyle devam edip gider.
Bunun bir adım ötesi belki çok az kişiye nasip olacak. Kazmayı küreği ele alıp kirlenmiş kelimeleri ayıklamak ve tek tek makaslamak gerek dışa taşan harfleri ve haddi aşan sözleri. Bu aletlerle bu iş tam olmayacak galiba, çünkü yapacağın iş ince, senin elinde ise kaba malzemeler… Cımbızı eline al dedimse, sen Venüsü gözlerinin önüne getirecek teleskopla inci gibi diz kelimelerini. Çalışmadan yazmak, gerçek yazarlığın adımlarca gerisinde… Yani bakımsız bir araziyi seyre dalmaya benziyor ve araziye güzelleştirme adına bir değer katmıyor. Bu güzelliği okuyup daha çok seyrederek mest olan yazarlar; güzelliği yaşamak ve yaşatmak için araziyi dolaşmaya gidiyor. Bu yürüyüşler efsunlu yer kaplayan kelime diyarında, gerçek mahsulü verme adına rençper gibi çalıştırıyor. Toprakta gezmeye başlayan Onuncu Köy Sakini tarla sınırlarını, dağınıklığını, büyümüş koca ve yabani otları, ters giden düzensiz arkları, büyük kayaları ve küçük çakılların ne kadar da fazla olduğunu görmeye başlar. Yani uzaktan bakılmakla olmuyor bu ince işler, biraz daha yakından bakınca çok çalışmak gerekiyor diyor insan. Azimli ve şanslıysa yazmaya başlıyor. Okudukça yazıyor, yazdıkça daha çok okuyor ve yazarlık denen gizemi çözüyor. Mesele anlaşılıyor, çalışmak daha güzelmiş oturup seyre dalmaktan. Artık bir adım ötesinde okuyup çalışanlar, gözlerindeki ışığı daha fazla parlatmaya başlamıştır.
RESİMLER
Kelebeğin Rüyası





