reklam

Manşet

yazı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yazı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

UMUTSUZLAR

Yazar Unknown 10 Şubat 2017 Cuma 0 yorum

UMUTSUZLAR

yılmaz güney – filiz akın

Yılmaz Güney’in 1971 yılında senaryosunu kendi yazıp yönettiği sinema filmi Umutsuzlar 3.Adana film festivalinde en iyi yönetmen, en iyi senaryo ve en iyi erkek oyuncu ödüllerinin alarak dönemin en çok konuşulan filmlerinden birisi olmuştur. Hatta o dönemde içinde aşkı diri tutan babalar; kızlara Çiğdem(Filiz Akın) erkeklere Fırat ismini vermişlerdir. Şu an kırklı yaşlarda bu isimlere sahip olanlar ihtimal buradan esinlenerek isimleri konulmuştur.
Film insanın içinin kıyım kıyım eden keman sesinin ardından Selva Erdener’in
tüm insani yanlarımızı ortaya çıkaran sesiyle umutsuzların hikayesini seslendirir.
Umutsuz gönlüm kırık
Umutsuz boynum bükük
Umutsuz dünyam kara
Bahtım kara, bağrım yanık
Emek sinemasında oturduğunuz yerde hala naif bir kalp taşıyorsanız gözlerinizden yaşlar birer ikişer düşmeye başlamıştır. Konuşma replikleri olmadan film çekmenin zorluklarını size anlatmaya kalkarlarsa sakın inanmayın. Keman sesinin telleri gözlerinizden tutar sizi iki bakışın ortasına öyle yerleştirir ki hangi yöne gideceğinizi şaşırırsınız. Kabadayı Fırat’ın ve balerin Çiğdem’in göz göze geldiği sahneyi izlersiniz, yaratıcının bu sahneyi sonsuz tekrar etmesini istersiniz. Leyla’sını aramaya koyulan Mecnun’un arama ilanları yapıştıracağı bir yer yoktur çölde, umutsuzların imkânsız aşkı için her yer ilan doludur oysa. Afrika çiğdeminin rengini avucunda yaşatmak için bir Fırat’ı kurutursun yine de kupkuru bir ayrılık kalır ortada.
12 Mart muhtırasının verildiği sosyal karmaşa içinde olan ülkede filmler hep mutlu sonlarla bitiyordu. Halk hayatta karşılığını bulmadığı hayalleri sinema perdesinde görmek istiyordu. Bu sebepten mütevellit prodüktörler ve yönetmenler hep mutlu sonla bitiriyorlardı filmleri. Umutsuzlar, bu süreçte mutsuz sonla biten ilk senaryo özelliğini taşır. İleride çekilecek mutsuz sonla biten filmlere zemin hazırlayan bir yapımdır. Tüm gerçek aşklarda da kahramanlar onulmaz acılar çeker, hiçbir zaman kavuşma senaryosu yazamaz ve çekemezler. Bitmeyen hikâyeler yarıda kalmış hikâyelerdir…
Çiğdem geçmişi unutup kendine yeni bir hayat kurarak Fırat’ı unutmaya çalışsa da her gün gazete sayfalarında ölüm haberinin olma ihtimalinin ızdırabını çekmektedir. Her manşete bakarak kendini yavaş yavaş öldürmektedir sanki.  Çiğdem’in dilinden yer altı dünyasının korkulan kabadayısının aslında içinde büyük bir dünya taşıdığını şöyle anlatır:
“Onu ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. hep bu koltukta otururdu. aylar böyle sürüp gitti. hergün gelen isimsiz gülleri hep o gönderirmiş. artık ona iyice alışmıştım. sahneye çıkar çıkmaz gözlerim onu arardı. sonra birgün gül gelmedi o da gelmedi. ertesi gün ve daha ertesi gün gene yoktu. sonraki gün güller geldi ama o gelmedi. ona öylesine alışmıştım ki dayanamadım soruşturdum. aylarca gelip giden sessiz ve sıcak bakışlı adamım kimdi? iki gun sonra öğrendim hastanedeymiş. sırtından üç kurşunla vurmuşlar. kimliğini öğrenince şaşırdım, meğer bizim sessiz ve sıcak bakışlı adamımız istanbul’un gayrı meşru bütün işlerini çeviren büyük Fırat’mış. hastaneye ziyaretine gittim. sevinçten gözleri doldu.
günler sonra uslu bir çocuk çekingenliğiyle oyuna geldi. kendisini aradığım için çok mutlu olmuş, teşekkür etti. ben onun hayatında devamlı kanayan kırmızı bir gülmüşüm.
konuşurken utanıyor, yüzü kızarıyordu. hiç güldüğünü görmedim. sanki yüzünde geçmişin bütün kederlerini taşıyordu. günler geçtikçe onsuz edememeye başladım. o benim için vazgeçilmez, uzağında yaşanılmaz bir hale geliyordu. birgun beni anasına götürdü. anası çok sevdi beni. boynuma sarılıp ağladı. “yavrum bu deli herife sahip çık, onu kurtarırsan sen kurtarırsın” dedi.
her an ölümün eşiğinde bir adamdı. belinde silahı, her an vuruşmaya hazır, ölüme hazır yaşıyordu. yaşadığı hayat onu her an benden alıp götürebilirdi. onu kurtarmak, onu yaşatmak zorundaydım. benim hüzünlü ve kederli sevgilim ölmemeliydi. su testisi su yolunda kırılmamalıydı. kollarının sıcağında bir ömrü beraber bitirmeliydim.
kırları, tahta masalı kahveleri severdi. ömrü hapislerde geçmiş, insanların hep kötü yanlarını görmüş. bazen ona çocuk masalları anlatırdım. gözlerini benden ayırmaz, sessiz, uslu, saatlerce dinlerdi. birgün bana “senin masallarındaki iyi insanlar nereye gitti?” dedi. hâlâ yaşarlar dedim. “ben hiç görmedim” dedi.
hiç bitmeyecek sandığımız mutlu günlerin ardından acılı günler geldi. yokluğuna alışmak zordu. bu acıya dayanmak onu unutmak zorundaydım. aylar türlü sıkıntılarla geçti, onsuzluğa tam alışırken, yeniden dönmesi bütün hayatımı alt üst etti. şimdi ne yapacağım bilemiyorum.”
Fırat, 467 günün sonunda Çiğdem’in unutulmadığını göstermek için onu evine götürür. Duvarlarda devasa fotoğraflarla karşılaşır. Resimler kurşunlanarak delik deşik hale gelmiştir. “Sen gideli çok oldu. Çiğdem sen gideli 467 gün oldu her kurşun deliği bir gün içindir. Niye kurşun? Söküp atmak kurtulmak için belki, lakin gördüm ki seni öldürme çabası boşmuş SEN ÖLMEZMİŞSİN”
Kan, barut ve korku aynadaki görüntüsüne ateş eder. 40 aynadır parçalıyor, kudretli güçlü Fırat’ı öldürüyordur kendince. Maddede bir anlam ifade eden gücü 40 ayna sonunda yenmeyi başarmış. Aynada ki aldatıcı görüntünün aşkın karşısında biçare düştüğünü anlamış. Büyük karar vermiştir. “silahımı alırsan, inan olsun ölürüm, ama ben aşkınla ölmek istiyorum” diyen kabadayı Fırat silahından vazgeçerek şairleri yazılacak bir “an” bırakmıştır.
Didem Madak’ı şiirlerinde bu ”an”ı yazdığını ifade eder. Fırat; ya silahı ya da aşkı seçmek zorundadır. Sonunda aşkı seçer ama vurulur. Ben şiirimde Fırat’ın vurulduğu anı yazmaktayım der. Bu sahne filmin son sahnesidir. Fırat gibi sevmek zordur aşk için tüm ihtimalleri geride bırakmak her babayiğidin harcı değildir. Kıyamete en yakın bizken aşkı kelimelerle anlatmak zor geliyordu insana. Gerçek aşk bedenimize ve ruhumuza kement vuran tüm nesnelerden azade olma ve terk ediş hikâyesidir.
Hayret makamını terk etmeye hazırsan gel bizimle.
“Âşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer;*
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.”



Devamını Oku...

KELİMENİN MEKANSAL TERKİBİ

Yazar Unknown 0 yorum

KELİMENİN MEKANSAL TERKİBİ

‘’Kitaplar pek öyle uzağımızda değil, gerçekten değil; kütüphane, mahalleden oraya gitmeyi göze alamayacağı kadar uzak; oraya gitmek için dolmuşlara binip şehrin keşmekeş trafiğini, uzunca yollardan geçmek gerekiyor fakat geniş, ışıklı dükkânlar da var yol üstünde. Bu mesafenin sadece bir kısmını aklına getirmesi insanı yorgun düşürmeye yeter. Daha fazlasını düşünemez insan. Ayrıca yol üzerinde birçok büyük kitapçı var. Kütüphanemizden çok da küçük sayılmayacak kitapçılar. Kütüphaneler gibi on tanesi yan yana gelse, üstlerine bir on tanesi daha sıkıştırılsa yine de okunan bir kitabın açtığı hayal dünyasının bir odası bile olamaz. Bu kütüphanelere giden yollarda insan kaybolmazsa o zamanda muhakkak şehrin içinde kaybolur; o kadar büyüktürler ki kurtuluş yoktur.’’
            Modern klasikler arasında görülen Kafka’nın Die Abweisung( Geri Çevirmek) hikâyesinin başında ‘’kasaba ile dış dünya arasındaki aşılmaz uzaklığı’’ resmettiği metaforu, kitap ile insan arsındaki uzaklığa uyarlayarak; aslında günlük dilde bir haber tadında okuduğumuz satırlar bu açıklığın içinde bizi muğlâk sırrın içine hapsediyor. Büyük bir tabloya benzetirsek hayatı ve onu daha iyi anlamak için kendimizi tablonun dışına atarak, bütüncül bir nazarla bakarak; yaprak misali içinde sürüklendiğimiz yaşamı anlamaya çalışmalıyız. Ne kadar insanı mekân bağlantılarıyla somutlaştırmaya çalışsakta, sayısal hiçbir değer verilmeyişi günümüz maddeci ve aklı gözüne inmiş insanları yarı yolda bırakıyor. 2*2’i hesap makinesinin ekranında dört yazmasını bekleyenler için yol gösteren sembol mekânlar aslında startı verirken finishten hiç bahsetmiyor. Kitaplar içimizde insanüstü cevherleri ve sonsuz mekâna ulaştıracak adresleri kastederek, yalın anlatım biçimiyle bu muğlâk mekânları aşırı somutlaştırarak, bilerek anlaması daha güç bir hale getiriyor.
            İnsanın kendi yerini bulması için kullandığı kelimelerin öncelikle yerini bulması gerekiyor. Kitap, kelimelerle şekillenip adresleri bilinmeyen karanlık yollara sonsuzluk taşlarını döşüyor.  Zihinde tasarlanan gelecek endeksli faaliyetler bir kelime üstüne bina edilip öyle yükseltilmeli ki sağlam blokaja otursun. Her işin evvelinde o tılsımlı kelime öyle seçilmeli ki zemin metafiziği tüm sarsıntılara cevap verebilsin. Kelimenin serüvenin başladığı noktaya gözlerimizi dikersek eğer kelimenin ilk zaferine şahitlik ederiz. Âdeme secde etmekte tereddüt yaşayan melekler önünde müşahede ettikleri eşyanın tabiatına bir elbise dikemiyorlardı. Dediler ki: "Sen yücesin, bize öğrettiğinden başka bizim hiçbir bilgimiz yok. Gerçekten sen, her şeyi bilen, hüküm ve hikmet sahibi olansın."(1) Âdem eşyanın melekûtuna nüfuz ederek görünmeyeni sentez ve analiz kabiliyeti ile birlikte eşyayı anlayıp kavradı. Gördüğü nesneleri her birini isimlendirip Allah’la ulaştıran yollar yapmaya başladı sanki. Her kelimede anlamlaşan kâinat insanlığı ötelerin ötesine taşıyordu. Allah: "Âdem! Eşyanın isimlerini onlara sen bildir." dedi. O da isimleriyle onları bildirince Allah buyurdu: "Ben size demedim mi ki, göklerin ve yerin sırlarını Ben bilirim!" Ve Ben sizin gizli açık yapmakta olduğunuz her şeyi de bilirim!"(2)  Âdemin dudaklarından kelimeler dökülmeye başlayınca sıra sıra secdeye kapandı alfabeler.
            Tümden mi gelelim kitapla yoksa kelimeyle tümevarım mı yapalım? Sadece bir kelimeyi bile yanlış anlamlandırsak, hayatı gerçek mahiyetiyle yaşayacak insanları sahili selamete çıkaracak rotayı, baştan yanlış çizmiş oluruz. Mekânsal öğeler üzerinden kurguladığımız kitap serüvenimizde örneğin "Dünya" kelimesinin kökeni bu konuda çok önemli bir başlangıç ve bitiş metodu çizer. Kelime, Arapça'daki "deniy" sıfatından türemiştir. "Deniy" ise, alçak, basit, değersiz gibi anlamlara gelmektedir. Bu durumda "dünya" kelimesi de, bu sıfatları içeren bir mekân anlamını taşır. Dünyanın hakikatini, nasıl bir şey olduğunu anlamadığın vakit tüm planlarını Türkçede olağanüstü doğrulukta üretilen “Yalan dünya” terkibinin içinde haps-i münferidi yaşarsın. Sonsuzluk hedefleyen kitleler yeryüzünün aldatıcı suri güzelliklerine kendini kaptırıp, temeli değersiz dünya kelimesinin üstüne hüküm bina edemez.
 Milyonlarca yıldır hayatını devam ettiren dünyanın rengi değil, hangi gözlüklerin arkasında ona baktığımız önemliyse Kafka’nın dediği gibi içimizdeki donmuş denizi kırmak için kitap bir balta olmalıdır.


(1)   BAKARA - 32

(2)   BAKARA – 33 
Devamını Oku...

AZİZ EXUPERY : KÜÇÜK PRENS

Yazar Unknown 16 Kasım 2016 Çarşamba 0 yorum
Antoine de Saint Exupery yaşadığı hayat onu bir şaheser olan Küçük Prens’i yazmaya doğru adım adım götürmüştü. Çocukluğunda evlerinin yanı başında havaalanı olması bütün gün uçakları izleyerek hayal dünyasını gökyüzüne kurmuştu. Hayatın şartları kendisini denizci yapsa bile, O hayalinden vazgeçmeyerek bir uçak pilotu olmayı başarmıştı. Toulouse ve Dakar arasında posta servisi yaparken Tunus’ta Sahra çölüne zorunlu iniş yaptı. Dört günlük kumlar arasında geçen maceradan sonra bir bedevi tarafından bulundu. Hayatın getirdiği bu tecrit dönemi hayatı tekrar sorgulamak için bir dönüm noktası oldu. İsminde yer alan Saint(Aziz) gibi gerçek manada bu makama ulaştı. II. Dünya Savaşı başladığında Fransa, Almanya’nın işgaline uğradığında ABD’ye gitmek zorunda kaldı. Exupery, ölmeden çok kısa bir süre önce, annesine yazdığı bir mektupta şöyle yakınmıştı:
Devamını Oku...

MEVLANA MÜZESİNE RUHANİ YOLCULUK

Yazar Unknown 0 yorum

İnsanı dönüp dolaştırmadan en kısadan emin bir şekilde sahili selamete çıkaracak ve sevdiğine kavuşturacak “Yol” a revan olmuştum. Bozkırda bir Selçuklu başkenti olan Konya’ya doğru yola çıkmıştım. “Yol” Arapça ifadesiyle “Tarik” denen kavramı anlamlandırarak rotamı çizecek, hakikate götürecek yolculuğu sonlandıracaktım. Bu benim için bir otobüs yolculuğundan çok daha fazlasıydı. Biletimde yazan yere oturmuş planlar yaparken muavin seslendi:
-İsminiz Bazdiyar* mı? Bir yanlışlık olmuş sizi 18 numaraya alacam.
Sen niyet et daha yolun başında elinden tutup ipuçlarını gösteriyor. Hayatta tesadüflere yer yoktu. Yeter ki olaylara, aklımızı gözlerimize indirip bakmayalım. Eşyanın arkasındaki sır perdesini görmek için  “bakmaktan” belki fazlası lazımdı. Araştırdığım kadarıyla Mevleviliğin 18 sayısıyla ayrı bir bağı vardı. İnsanların sağ avucundaki çizgilerin teşkil ettiği sayıydı (Esma’ül Hüsna)  mesela ve Kâinatta 18 bin âlem olduğu düşünülür.
Devamını Oku...

ÇOK SADE BİR HİKAYE

Yazar Unknown 14 Ocak 2016 Perşembe 0 yorum

ÇOK SADE BİR HİKAYE

Size herkesin anlayacağı bir hikâye anlatmak isterdim. Hem okuyan için hem de dinleyen için anlaması kolay belki de okumaya odaklanamayan insanlar için daha kolay bir hikâye. Ama ne yazık ki kafamın karışıklığı sizi ancak bir ip yumağına dolamaktan başka işe yaramaz. Yinede kaybetmeyin ümidinizi sihirli bir elle tek seferde her şey çözülebilir.
Halktan uzak mahallemin beton duvarlarının ardında, manevi iklim meltemlerinin esmediği bahçelerde büyümüştüm. Peşine düştüğüm felsefi akımlar beni aklın yanılmaz bir kılavuz olduğuna iman ettirmişti. Araştırmalarımın sonucunda isteği doyurucu metinlere ulaşamayınca tarifi imkânsız boşluklar açılmıştı ruhumda. Boğaza nazır yalımızda tüm imkânların bana verdiğinin ötesinde olmayan şeylerin peşine düşmüştüm. Kant’ın “Saf Aklın Eleştiri”sinden öteye gidememiştim. Kimilerine göre bu seviyede yabana atılacak bir yer değildi. Sonuçta aklın sınırları kendi çizgilerini aşamıyordu. Sade hikâye dedik ama felsefik akımların içinde boğuluyoruz. Beni dinliyorsan inan yol daha keşmekeş bir hal alabilir. Sen yinede sabırla oku beni. Avrupa’nın sorgulayan ve eleştiren akılla devrimlerin art arda geçekleştiğini öğrenmiştim. Maddiyatın getirdiği doyumsuzluk, zihinde bu akımların ağına takılmıştım. Oysaki Avrupalı bozulmuş bir dini yanlışlardan kurtararak doğruya gidiyordu. Ama peşine düştükleri akıl onları yarı yolda bırakmıştı. Ben tamamlanan bir dinden uzaklaştıkça aklım gözlerime inmişti. Kimseyi dinleyip bu kuyudan çıkmaya da niyetim yok gibiydi. Furedi’ye göre aklın değer kaybı ve kültürel yaşamın tekdüze bir hal alması sorunlarını yaşıyordum. Kendimi entelektüel zannediyordum ama olsa olsa Boğaz entelektüeli olacağımı da ruhum bana fısıldıyordu. Ben kimim sorusunu düşündükçe işin içinden çıkamıyordum.
Günler birbirini kovalamayı bırakmış kim biraz gecikse onu diğeri yiyordu. Artık varlığı hissedilmeyen evin bir parçası gibiydim. Bu evde atsan atılmaz satsan satılmaz olduğum için hala bir yerim vardı. Hiç konuşmadan direk odama çıktım. Bu haline alışmıştı evin diğer fertleri, kimse yadırgamadı. Gelgitlerin en uç noktasında duruyordum. Gidip yine anlamsız bir şekilde klavyenin tuşlarına basıyordum. Kafamı ekrana doğru kaldırdığımda Kozmografyanın gizemli dünyasında sörf ederken buldum kendimi. Esen rüzgârla havalanan perde yüzüme vurdu. Güzel bir boğaz akşamıydı. Mayıs ayının içinde erguvanlarla süslü bir İstanbul masalı. Ben bunların çok uzağında karar aşamasındaydım. Son haftalarda tamamen tüm araştırmalarını yaratıcı üzerine yoğunlaştırmıştım. Yaratıcının kitabından kâinatı okuyup O’na ulaşmaya çalışıyordum. Günlerin birbirini kovalaması beni dipsiz bir kara deliğe doğru itiyordu. Çünkü ilerlemesine bir türlü engel olamıyordum. Düşündüm; kara delikler, akıl almaz büyüklükteki galaksiler ve spiral kollar arasındaki ışık yılı mesafelerin büyüklüğü hayalime bile sığmadı. Bir annenin karnındaki embriyo gibi her şeyi tam anlamıyla zihnimde yeniden oluşturmaya başladım. Eski okunmuşlukların izleri kolay silinmiyordu. Yanlış düşündüğümü bilmeme rağmen yine de maddiyatçılık tarafım ağır basıyordu. İnce çizgi a’rafta kala kalmıştım.
Tüm yaşadıklarım beni bitap düşürmüş hayal ile gerçeklik arasında gelip gidiyordum. Rüyaların gerçekleşmeyip kısa süreliğine ağızda bal tadı verdiği anlar artık acılaşıyordu.  Avuç avuç içilen uyku hapları da yine de kar etmiyordu. Oysa çok imkânlı semtlerin el değmemiş doktorların kontrolünde en ince ayrıntısına kadar check-up tan geçmiştim. Hasta değildim; kafamda kelimeler ve cümlelerle problem yaşıyordum. Sürekli aynı şeyi tekrar ediyordum. Doğruyu bulmak için günümüz insanın formüle ettiği olay örgüsünü 5N 1K ile çözmeliydim. Neyim ben? Neden dünyaya geldim? Neye ulaşacağım? Ne zaman anlam bulacağım? Nasıl dönüşeceğim? Ve kiminle olacak bu. “Elifi” geçmiştik bu seferlik tüm açmazlar “Nun” gölgesindeydi. “N” yi çözmek diferansiyel denklemlerin çözümsüzlüğüne terk edilmiş karmaşık ve bilinmeyen kadar açmazdı.
Hayal edilmiş tüm ayrıntılı lükslerin kucağında sağa sola dönmem yatağın batmasına engel olamıyordum. Uykusuz gecelerin ritmi öyle kaçmıştı ki ikinci yeni şiiri gibi ne başında ne de sonunda bir şey anlaşılıyordu. Oysa bazen gece tek kelimeye sığıyordu. Yalnızlar vadisinde N’lerin hasretini koklarken, yapayalnız duvarları kendine çektim. Sessizlikte herkes yerine ulaşıyordu. Bazen radikal kararlar alarak akıp giden suyun yönünü değiştirmek yeni ufuklar açabilirdi. Tebdili mekânda ferahlık var diyerek, Cihangir semtinde pek kullanılmayan apartman dairesine gitmeye karar verdim. Beni boğan tekdüze yaşam yeknesaklıktan biraz olsun kurtulmak istemiştim. Sorular benden önce gelip odalara kurulmuş kapılarının tekrar açılmasını bekliyorlardı. Artık gündüzleri uyuyup gecenin büyük kısmını ayakta geçiriyordum. Bohem ve asosyal hayatın vazgeçilmez unsuruydu bu şekilde yaşam. Bir zaman sonra her gece birbirini takip eden sesleri izlemeye etmeye başladım. Üst kattan gelen sesler zamanı değişmeden yapacaklarını sıralıyordu. İmkânların seferber ettiği sentetik ilaçlarını kaldırıp bir kenara attım. En huzurlu uykuya dalışlarımı bile yarıda kesip karanlıktaki sessiz ipucunun peşine düştüm. Uyuyor vakti gelince o seslerin izlemek için yatağından yukarıya bakarak hayal kuruyordum. Eşlik etmek, gözlerin görmediği sadece O’nun için yapılan hesapsız hareketlere…
Dikkat kesildim. Önce suyun sesi hiç bitmesini istemeyeceğiniz bir melodi ile şırıl şırıl akıyordu. Eminim, kimse şehrin sessizliğe gömüldüğü bu saatte dinlememiştir su sesini. Sonra salona doğru ağır adımlar. Sessizlik. Yine bekleyiş. Dizlerin tetiği ezerek düşürmesi gibi sarsmadan yere değmesi, alnın yumuşak dokunuşu sanki tavana ağırlık yapıyordu. Taşınamayacak bu yükü sırtlayan yaşlı bir beden olmalıydı. Anlam veremedim. Sahi üst komşum kimdi ki galiba apartmandan kimseyi tanımıyordum. Adımlar dış kapıya yöneldi. Anahtar açıldıktan sonra şeytanın tüm düğümleri çözülüyordu. Ama nereye gidiyordu bu karanlıkta. Kapı açıldı. Asansör sesi gelmedi. Üst kattan adım adım inen sesler yaklaşıyordu. Gözetleme yerinden geçit merasimini bekliyordum. Yaşlı bir beden küçük el feneriyle sessizce süzülüyordu. Ama tüm kurgum yıkılmıştı. Aşağı doğru inen 30’lu yaşlarda silim gibi bir delikanlıydı. Bir gece, iki gece, üç gece ve gecelerce… Aynı şeyleri aynı yerde aynı zamanda yaşamıştık. Anlamını öğrenmiştim bütün bunların komşunun pencereden camiye girişini görünce…
Gecenin bu vaktinde peşine takıldığım bu beden “N” lerin altlarını doldurmaya başladı. Belki aynı hatayı yapıp yatağımdan kalkmadım. Kafada bir din yaşıyordum her zaman gibi pratiğe indiremiyordum. İrade, tüm insanlarda olduğu gibi beni de harekete geçirememişti. Rahatlık her şeyin ötesindeydi. Rahatlık bir putun anlamsızlığı gibi üstüne yapışmış duruyordu. Yatak sıcacıktı. Beyinde bir dünya yaşamak en kolayıydı. Oysa harekete geçiren iman ancak sırattan geçirebilirdi. En iyisi tüm manevi ihtiyarlık hallerine rağmen ibadette ısrar eden üst komşumla tanışmaktı. Hareketlerini zaten en ince ayrıntısına kadar ezberlemiştim. İşin garip tarafı komşum asansörü hiç kullanmıyordu. Zaman içinde tek farklı olan şey dakikaların birer ikişer geriye gelmesiydi. Bazen ne okuduklarınız nede anlatılanlar sizi değiştirmez. Söylediğini yaşayan insanların en küçük hareketi sizde fırtınalar uyandırabilir. Gözlerin birbirini görmediğe gecede kapısını aralayıp beklemeye başladım. Kapı kapanırken bir yaprağın dalından düşerken çıkardığı ses kadar bir ses çıkardı. Adımları, hüznüyle kumsalda yürüyen bir pelikanı andırıyordu. Elindekiyle gündüzleri feneriyle dolaşan Diyojeni hatırlatıyordu birde. Kendi kapısının önüne geldiğinde bir dakika müezzin efendi dedim.
Bir dini yaşamak için ruhban sınıfı gibi camide görevli mi olmak gerek. Belki sizde müezzin olmasanız sizde diğer insanlar gibi uykuda olacaktınız. İçimden niye hep müezzin diyorum ki dedim pekâlâ imam da olabilirdi. Büyük çoğunluğu Müslüman olan bir ülkeyse burası, kimsenin olmadığı bu zaman diliminde insanlar nerede? Birde asansörü niye kullanmıyorsunuz. Sizin için bu kadar katı inip çıkmak yorucu olmuyor mu?
-Ahmet benim adım. Camide görevli falan değilim. Yıllardır camimizin görevlileri aynıdır. Biz insanların kusurlarını araştırmayız. Ölçümüz insanlar değil ilahi kaynakların bizleri gösterdiği sınırlardır. Asansör meselesine gelirsek bu benim şahsi ibadetim, umumi olmayan bir şeyden dolayı başkalarının haklarını gasp edemem. İbadetime şüphenin karışmasını istemem.

Bu sözlerden sonra tüy gibi hafiflemiştim. Hakiki manada inanan insanın insibağı tüm benliğimi kuşatmıştı. Tam alışamamış olsam bile komşumu sessiz adımlarla takip ederken hala biraz ses çıkarıyordum.
                                                                                                            Hakkı AYTAÇ
Devamını Oku...

ÖNEMLİLİK HAPİSHANESİ -ZAFER SONRASI TALİHSİZLİĞİ-

Yazar Unknown 14 Nisan 2015 Salı 0 yorum


ÖNEMLİLİK HAPİSHANESİ     
-ZAFER SONRASI TALİHSİZLİĞİ-
                Dino Buzzati’nin Tatar Çölü romanında bizi ilk karşılayan Harp Akademisinde mezun olan Giovanni Drogo’nun hayalini kurduğu üniformasını o ilk sabah giydiğinde değişen bir şeyin olmadığı gerçeğidir.
                ‘’ Yıllardan beri, hep bu anı, gerçek yaşamının başlayacağı bu günü beklemiştir.’’ Hayalini kurduğu bu ilk anın daha büyülü olmasını, üniformanın onu değiştirdiği gibi baştan aşağıya yenilenmeyi bekliyordu. Aynada kendisine bakar ama umduğu sevinci bulamaz. Aslında hayatımızın dönüm noktası olacak gerçek hayata geçiş kapısını açacak bir an yoktur. Doğduğumuz andan itibaren bilinmeyen gelecek karanlığına saklanan kuytularda aramanın çabasıdır hayat.  Harp akademisinde geçen kasvetli günleri, hüzünlü etüt akşamlarını, ceza karabasanının kol gezdiği buzlu odalardaki uyanışlarını ve günlerin saymakla bitmeyeceği anları düşündüğünde endişeye kapılır.
Devamını Oku...

Yazmak -2

Yazar Unknown 9 Nisan 2015 Perşembe 0 yorum

Yazmak -2

Güneyli esmer çocuk şeytanın bacağını kırdı. İyi mi yaptım! Kötü mü yaptım! Bilmiyorum? Boğulacak gibi oluyorum, ancak yazınca rahatlamaya başlıyor, nefes aldığımı hissediyorum.. Ne duymak istiyorum ne de görmek.
Ölüm dehlizine adım atmadı yazanlar, gözünü kapatıp koşmaya başladı. Evet, bu sokaktakilerin ilk hastalığı baş gösteriyor yolcularda. Kendini beğenen fırtına misali kasıp kavuruyor etrafı, kendi sesinden başka bir şey duymuyor bu sokağın sakinleri. Eleştiren var mı acaba, varsa bile kulağım duymasın da yeter diyor. Korkuyor… Okuma meydanından yazma sokağına girmişti, ama burası niye bu kadar kalabalıktı. Başlamadan yorulanlar, engelleri aşamayanlar, tembeller, erteleyenler, yolun sonunda düşüp kalanlar canlı cenazelere örnekti. Böyle bilmiyordum yazarları, hani kalemlerine âşıktı bunlar. Buradakiler kalemsiz yazmaya başlamış. Ellerinde bir alet pıt pıt diye sesler ve ardında hemen haykırışlar. Kulağımı tırmalayan bu sesler, arabesk cümleler, sayısını unuttuğum tekrarlar hala daha niye söylenir. Metal kutuların mesaj bölümlerinde kalarak kurtulmayı bekleyen solan yeşilliklere örnekler: Aşk, ölüm, gurbet, vatan, İstanbul, doğruluk, cesaret ve özgürlük. Kalemi olmayan bu yazılmış sokağı karalamayı çok istedim. Kim bunlar yoksa ben de bunlardan biri miyim? Yok mu yardım edecek! Yazmak ilahi kaynaklar gibi kutsalken, neden herkes yazıyor. Doğru anlıyorum her genç yazmıştır, ama yazar olmak bambaşka bir olaydı. Bu kadar basit mi yazıldı? Eğer öyleyse neden sadece dört kitap var. Demek çok değerli yazabilmek.
Koşmaya devam ediyorum, mekân ve zaman üstü bir yerde nefesim kesildi. Oturup kaldılar işte sesi kesilmeyen, ama kendiliğinden kısılacak olan soğan kokan diyalektik bücürleri geride bırakmıştım. Kalemine âşık büyük isimler ortalıkta, çok ıssız bu yerler ve alabildiğine tenha, benim gibi şaşkınlar da çok değil. Tabelada bir cümle sözün giydirildiği sokak… Ruhunun derinliklerini sözlerle süsleyip, uğraşıp didinmeye devam eden devasa kametleri izliyorum.
Evet, evet yanlış görmedim oturan biri, o da kim yüzünü duvara dönmüş. Ölümün kıskacında gençken ihtiyarlığı solukluyor, belki de çok korkuyor. “Delikanlı” diyor:
Yaş otuz beş yolun yarısı
Dante gibi ortasındayız ömrün
N’eylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak.
Taht misali o musalla taşında.
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum
Biri daha işte sırt üstü uzanmış yıldızları izleyip tek kelimelik sözlükler yazıyor. Nedir bu tek kelime: “Allah” diyor. Yanında ayakta bekliyorum, bana bir şey diyor musun? Cevap beklentisiz ve asırlar evvelinden ‘’gölge etme başka ihsan istemem’’. Yürüdükçe adımlar yavaşlıyor, her cümlesine değil her harfine vuruluyorum. Şu garip kılıklı derviş midir nedir, ne kadar da derin bakıyor. Sanki burada değilmiş, çoktan ufuklara yelken açıp pervaz etmiş gibi, uzaktan biraz Epiktetos’u andırıyor. Acaba yakından Yunus Emre’ye mi benziyor? Mona Rosa nasıl yazılmış ki yazarını unutturuyor. Ama görmüyor çoğu insan, “Diriliş” ellerinde kuruyor. Ve ne güzel söylüyor:
Aşk cellâdından ne çıkar mademki yar vardır                                                                                                                   
Yoktan da vardan da ötede bir Var vardır                                                                                                                                
Hep suç bende değil beni yakıp yıkan bir nazar vardır                                                                                                                          
 O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır                                                                                                                            
Sakın kader deme kaderin üstünde bir kader vardır                                                                                                               
Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır                                                                                                             
Gün batsa ne olur geceyi onaran bir mimar vardır                                                                                              
Yanmışsam külümden yapılan bir hisar vardır                                                                                                                  
Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır                                                                                                                                   
Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır                                                                                                         
Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır                                                                                                              
Senden ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır                                                                            
Sevgili                                                                                                                     
En sevgili                                                                                                                                                  
Ey sevgili
Çıplak duran mavi gözlü bir dev neden yırtıyor kâğıtları ve hep aynı beyti yazıyor. Açılsa da imansız buz gibi diyarlara, kendini emin sahile çıkaracak o yelkeni hep saklı tutuyor içinde; sen anlam veremesen de.
Bu imansız muhitte öyle yalnızsın ki sen                                                                                                                                       
Bir teselli bulurdun kalbimi görebilsen
Ey bu caminin ruhu: Bize mucize göster
Mukaddes huzurunda el bağlamayan bu yer
Gönüllere su serpecek kalemler mürekkebini nur denizinden doldurup yazıyor. Yazdığını yaşıyor, yaşadığını yazıyor. Her satırı yedi kere yazıyor ve KORKMA deyince bir millet ayağa kalkıyor. Tüm şairler kana kana içiyor o kelime çeşmesinden, akan beyaz sakallar suyu büklüm büklüm buruyor. Büyük doğudan yükselen bu dava güneşlerinden ne de az var! Kandilsiz çıkıyorlar gökyüzüne. Biri daha var bunlar gibi garip, belki en garibi, ama kalemine âşık. Adi olsa da çöpten toplanan kâğıtlar, kalem kıvrılmaya başlayınca kim görür kiri pası. Çöplük zeminin görülmeyen koridorlarında Minyeden bir Abdullah çıkar.

Evet, son demde ümitsizlik peyda olur simurga giden kuşlar gibi. Daha uzunsa bu yol duralım… Biz, ne yapabiliriz ki? Yazılmış zaten yazılan fazlasıyla, ama sana derim: Ey oğul öyle demeseydi nurdan bir genç, yağmurun sesinde Efendimizi (sav) hiç dinleyemezdim.
Yağmur, duysam içimin göklerinden sesini                                                                                                                                   
Yağarsın; taşlar bile yemyeşil filizlenir                                                                                                            
Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım                                                                                                              
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım                                                                                                        
Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım                                                                                                                         
Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım                                                                                                                   
Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım                                                                                                           
Bahira’dan süzülen bir yaş da ben olsaydım

Son demde yine de tarif istersin. Yazmak mı? Ömürden kayıp giden kaybolan bir anın tekrar geriye getirilmesidir. Kâinatta zerre halinde olan insan ebediyete taliptir. Kalemini mürekkebe daldıranlar bunu dile getirmeye çabalayan ölmek istemeyen yazarlardır.  Kalemi eline almak, silmek, tekrardan yazmak, sildiğini de silmek işte… Her yazdığını dönüp bir kere daha yırtıp çöpe atmak… Ve her beyaz sayfaya bir kere daha yenisini yazabilmek. Yazmak her dönemin karanlık yollarına, dönemeçlerine, kavislerine ve çukurlarına reflektör tutarak insanlığın yolunu aydınlatabilmek. Ne olur şu yazdıklarımdan daha büyük kametler, güneşler varken diyebilirsin. Sanat yapmayı bir kenara bırakıp insanlık için yoldaki küçük bir çukuru doldurabilir ya da yol gösteren bir levha olabilirsin. Zor da olsa yazanlar, geride kalıp gelemeyen insanların kendilerine yetişmesi için fren tutup benzeri olmayan bir dünya kurmaya çalışan güneş ülkesinin yiğitleridir. Meriç kıyısında bu ülkeyi kurmak için gözlerini kaybet, gerekirse en genç yaşında. Kolay değil elbette, çalış gök kubbenin altında serin servileri on yıl bekle. Kalemini sen açacak, sen yazacak, sen okuyacaksın. Aşığım tahta kalemime ve bekliyorum okuma sergisinden avucumuza kalan en müstesna kelimeleri …
Devamını Oku...

RESİMLER

RESİMLER
Kelebeğin Rüyası