Manşet
İÇERLEMELER
I
Sana
seslendim beni görmeye
gelsen olmaz mı?
Varsın
çiçeği burnunda dünyada kalmasın sevincimiz
Kâğıt
mendilden bir kuş yap uçmasa bile Tamara
Varsın
hayatın akışı istediğimiz yere götürmesin
Ölünce
cennete salıncaklı sandalyeyle gidelim
Alıp
başını gitti güneş tanrısı uykusuz bir baykuş gibi
Gözlerimdeki
camları indirdiğimden beri yollar pek puslu
Bana
boncuktan bir kuş yap pencereme konmasa bile Tamara
Karanlık
koridorlarda basamakları saydım durdum
Ne
öne taşıdı ne geride bıraktı sevdiğine veda eden adımlar
Sadece
biraz huzur isteyen adımlar şehrin sokaklarında kaldılar
II
Sana
seslendim beni görmeye
gelsen olmaz mı?
Sen
gelirsin diye tüm kalemlerin ucunu açık bıraktım
Hissedilince
gelmeyişin alfabeler kapımı aşındırıyor
Hiç
borcu bitmez dizelerimin biliyorsun
Kâğıt
mendile bir Mihriban yaz aşk kâğıda yazılmasa da Tamara
Varsın
alfabeler düşman kalsın bana
İçimden
dedim sensiz olacaksa…
Hayatın
geri kalanını önizleme yapsam
Hangisi
gerçek senin gidişin mi? Yoksa ölüm mü?
Sana
seslendim bizimkisi gözünü kırpmadan bekçilik
Nedir
gecenin koynunda huşu merasimini bekleyen
Kuşlar
mıdır terk edilmiş bir şehrin dinleyeni
Nedir
yalnızlık bize mi kaldı bu acımtırak ayrılık
III
Kâğıt
mendilden bir gemi yap sesiz sessiz batsa da Tamara
Alnımın
ortasında çıkan karabataklar
Mırıldanmalarımı
çamurdan muskalara sarıp
Kayboluyorlar,
bir harften bile bahsetmeyen gözlerinde
Sana
kıyısı olmalı bazı yalnızlıkların,
illâ ki çocukluğun
Yaprakları
döken bir ezan sesiyle sesleniyorum sana
“SENİ” görmeye gelsem olmaz mı?
Hakkı AYTAÇ
ÖNEMLİLİK
HAPİSHANESİ
-ZAFER SONRASI
TALİHSİZLİĞİ-
Dino Buzzati’nin
Tatar Çölü romanında bizi ilk karşılayan Harp Akademisinde mezun olan Giovanni
Drogo’nun hayalini kurduğu üniformasını o ilk sabah giydiğinde değişen bir
şeyin olmadığı gerçeğidir.
‘’ Yıllardan beri, hep bu anı,
gerçek yaşamının başlayacağı bu günü beklemiştir.’’ Hayalini kurduğu bu ilk
anın daha büyülü olmasını, üniformanın onu değiştirdiği gibi baştan aşağıya yenilenmeyi
bekliyordu. Aynada kendisine bakar ama umduğu sevinci bulamaz. Aslında
hayatımızın dönüm noktası olacak gerçek hayata geçiş kapısını açacak bir an
yoktur. Doğduğumuz andan itibaren bilinmeyen gelecek karanlığına saklanan kuytularda
aramanın çabasıdır hayat. Harp
akademisinde geçen kasvetli günleri, hüzünlü etüt akşamlarını, ceza
karabasanının kol gezdiği buzlu odalardaki uyanışlarını ve günlerin saymakla
bitmeyeceği anları düşündüğünde endişeye kapılır.
YOLLARDA
YALNIZIM BEN
Anla
ki yollarda yalnızım ben
Anla
da kurtulayım bu soğuk seferden
Hiç
geçmedi senli rüyalar
Hiç
geçmedi benli dinmeyen acılar
Karnıma
bağladım sabır taşlarını
Geride
bıraktım umuttan yoksun konakları
Gecede
güneşe, gündüz de ay ışığına muhtacız
Yol
ayrımında kokuna muhtacız
Muhtacız
varışa varış sabahına
Anla
ki yollarda yalnızım ben
Kanatlarına
muhtacım ey ulu simurg
Sana
tekrar tekrar gelmek için
Hicret
anlayışını isterim
Ey
Hicret hüznünü isterim
Sevgilinin
izlerinde sıra dağlar gibi yükselirim
Aşkın
yolu için ya hep vardır, ya hiç
Bir
adımında hiç, bir adımında hep olurum
Son
istasyonda hiçliğimde hep olurum
Özet & detaylar
12 Eylül darbesinin yıktığı hayatlardan birinde yetişmektedir küçük Deniz. Annesini henüz doğmadan önce kaybetmiş, bir gazetede yazar olarak çalışan babası tarafından mütevazi bir evde yetiştirilmiştir.
Benim adım insanların hizasına yazılmıştır.
Her gün yepyeni rüyalarla ödenebilen bir ceza bu. Keşke yağmuru çağıracak kadar güzel olmasaydım Ölüm ve acılar çatsaydı beni Düşüncem yapma çiçekler kadar gösterişli ve parlak Sözlerim ihanete varacak doğrulukta olsaydı. Anmaya gücüm yetseydi de konuşsaydım Diri-gergin kasları konuşsaydım “Kardeşler! ” deseydim “Kardeşlerim! ” “Bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan “Bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan “Bakın yaklaşıyor...” Yazık, şairler kadar cesur değilim Çocukların üşüdükleri anlaşılıyor bütün yaşadıklarımdan Gövdem kuduz yarasalarla birazcık yatışıyor. Benim gövdem yıllar boyu sevmekle tarazlandı Öyle bir çalımlarla gecenin çitlerinden atlardım Bir güneş sayardım kendimi denizin karşısında Çünkü çam kokularına sürtünüp ağırlaşan ruhların İnanmazdım dosyalara sığacağına Gittikçe ışıldardım dükkânlar kararırken Hüznün o beyaz etrafına sakallarım batardı. Benim adım bilinen cevapların üstüne mühürlenmiş Ellerim tütsülenmiş Evlerin yeni yıkanmış serin taşlıklarında Dirgenler, bakraçlar, tornavidalar Bende kül, bende kanat, bende gizem bırakmadılar Ve içinden bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa Gövdem açık bir hedef kılındı belâlara. Ve bu yüzden yakışıksız oluyor İnsanları hummalı baharlar olarak tanımlamak Ve bu yüzden göğsümde dakikalar İnce parmaklar halinde geziniyor Konvoylar geçiyor meşelikler arasından Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına Ölümden anlayan, ciddi bir yaprak Unutulacak diyorum, iyice unutulsun Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı Karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak. (1972) |
İsmet Özel
|
Sonsuza dek Sophie
Gözleriniz madam!
Gözlerinize bakıyorum da;
Sanki bir yangın yeri!
Yüzünüz talan edilmiş bir imparatorluktan kalmış gibi!..
Bir şair oturmuş o iki kaşın arasına,
Tüten dumana ve akan kana bakmaksızın!
Aldırmaksızın parlıyan (patlayan) bombalara, şiir söylüyor gibi…
Gözlerinize bakıyorum da;
Sanki bir yangın yeri!
Yüzünüz talan edilmiş bir imparatorluktan kalmış gibi!..
Bir şair oturmuş o iki kaşın arasına,
Tüten dumana ve akan kana bakmaksızın!
Aldırmaksızın parlıyan (patlayan) bombalara, şiir söylüyor gibi…
RESİMLER
Kelebeğin Rüyası





